man-390339_640Waar bemoeit iedereen zich toch mee?

Ik word er eigenlijk een beetje moe van. Waarvan? Dat iedereen altijd een mening over alles heeft. Of wacht, nee dat is het eigenlijk helemaal niet. Je mag best een mening hebben, maar ik word er zo moe van dat iedereen maar te pas en te onpas die mening uitkraamt. Nee wacht, dat is het eigenlijk ook niet, van mij mag je eigenlijk best zeggen wat je denkt. Maar ik word er zo moe van dat we kwetsende meningen zonder filter de wereld in slingeren. Een voorbeeld: van mij mag je roze best een lelijke kleur vinden. Je mag zelfs tegen mij zeggen dat je roze een lelijke kleur vindt. Maar stel dat ik in een roze jurkje rond zou lopen, waarom moet je dán zeggen dat je mijn jurkje lelijk vindt omdat je nou eenmaal roze lelijk vindt? Snap je wat ik bedoel? Het maakt me geen reet uit dat je een mening hebt en die uitkraamt. Maar ik word er zo moe van dat we onszelf het recht verworven lijken te hebben om altijd te mogen zeggen wat we denken, zelfs als het kwetsend, onnodig of vervelend is en het over zaken gaat die je eigenlijk gewoon geen bal aan gaan. Waarom bemoeien we ons zo graag met anderen? Is ons eigen leven niet spannend genoeg?

Neem nou onze social media cultuur. Anno 2016 heeft iedereen zich het recht verworven om zijn of haar mening op het internet te vereeuwigen. En vaak is het nog een ongezouten en ongefundeerde mening ook. En dan heb ik het niet over tweets als “Kut NS, voor de 8e keer deze week vertraging. Ik haat die kutclub #fail”. Daarmee val je namelijk niemand persoonlijk aan. Niemand die ’s avonds in z’n bed ligt te huilen omdat er lelijke dingen gezegd worden. Dit soort tweets luchten op, je kunt je frustratie kwijt en je kunt die takkentent laten weten dat JIJ er helemaal klaar mee bent. Dit is namelijk iets waar je die week al 8x last van hebt gehad, dus dat mag je van mij best uiten. De NS kennende krijg je er een leuke tweet op terug en kan iedereen weer lekker door met zijn of haar leven.

Nee, ik heb het over tweets en Facebook-comments waarin mensen een mening hebben over iemand anders. Op Facebook zie ik in mijn lading spam van LINDAnieuws het bericht “Zoontje Charlize Theron heeft Elza jurk aan, Twitteraars vinden er wat van”. Echt serieus mensen, waarom vinden wij hier wat van? What the fuck boeit het of het zoontje van Charlize een jurk aan heeft? Voor mijn part trekt-ie die jurk aan en doet hij mee aan missverkiezingen, eet hij daarna 100 suikerspinnen, gaat-ie de draaimolen in en kotst hij ze daarna weer even snel uit. Lekker belangrijk. En what the fuck moet Charlize met jouw mening? Moet zij naar jou luisteren en haar zoontje volgende keer verbieden om die jurk aan te doen omdat Mevrouw X uit plaats Y dat vindt? Wie zijn wij om een mening te hebben over zaken die zo ver van ons bed zijn?

Of wat dacht je van de heisa rondom de kus van Victoria Beckham met haar dochter? Het aantal reacties is niet te tellen. Why do we even care? En even wat dichterbij huis, herinner je de Sabia-gate rondom de zwangerschap nog?  Op zulke momenten mag iedereen blijkbaar de meest kwetsende dingen over haar zeggen. Maar waarom moeten we dat kwijt? Waarom moeten we dat eruit gooien? Waarom mogen we de meest lelijke dingen zeggen over iemand die we niet kennen? En waarom praten we over zaken terwijl we van toeten noch blazen weten? Wie zijn wij en wat maakt het ons uit of Sabia nou wel of niet zwanger was? Of Georgina nou wel of niet haar borsten heeft laten vergroten en of Linda wel of niet botox gebruikt? Dat moeten mensen toch lekker zelf weten? Kunnen we mensen niet gewoon lekker laten? En wat moet Maurits Hendriks ermee dat we hem een ‘grote hondenlul’ vinden? (Hoewel je daar misschien wel gelijk in hebt).

Maar ook naar elkaar zijn we ongelofelijk onverdraagzaam. Als een moeder op internet schrijft dat de opvoeding van haar kroost toch zwaarder valt dan gedacht en dat ze zich soms afvraagt waar ze aan begonnen is, waarom moet de andere vrouwelijke helft van Nederland haar dan afmaken? Waarom mag ze niet gewoon haar verhaal doen zonder dat we haar veroordelen? Waarom zeggen we op dat moment niet: “Jeetje meid, wat ongelofelijk vervelend dat je het zo ervaart. Ik wou dat ik je kon helpen.” Nee, wij moeten kwijt dat we haar een slechte moeder vinden die nooit kinderen had mogen krijgen en dat we vinden dat de kinderbescherming per direct haar kinderen moet komen weghalen.
En als een moeder geen borstvoeding geeft omdat het gewoonweg niet lukt, waarom vinden andere vrouwen daar wat van? Wat maakt het ons uit of Melissa wel of niet borstvoeding geeft? Waarom vinden we haar daar een slechte moeder door? Je kunt toch ook reageren met “Vervelend dat het niet lukt zeg, ik had je de ervaring zo gegund. Maar dat het niet lukt maakt je echt geen slechte moeder, dus voel je vooral niet schuldig. Je bent een fantastische vrouw, zet ‘m op en geniet vooral van wat wel kan.”

Maar nee, op internet mogen we alles en iedereen te lijf gaan. Afmaken, uitschelden, een digitaal kopje kleiner maken en afserveren. We schreeuwen en stampvoeten als een klein kind: IK HEB EEN MENING EN IK VIND JOU STOM! IK VIND JOU EEN SLECHTE MOEDER. JIJ BENT JE KINDEREN NIET WAARD. Mensen, hoe halen we het in ons hoofd om zo tegen elkaar te praten? Waarom geven we elkaar niet een beetje ruimte om te zijn wie je bent? Wat verdraagzaamheid kan toch geen kwaad? Of zijn we zo gefrustreerd over ons eigen leven dat digitale a-socialiteit onze uitlaatklep geworden is? Als we toch zo klagen over alle oorlog in de wereld, dan kunnen wij hier toch beginnen met gewoon normaal tegen elkaar te doen en elkaar in de waarde te laten?

Beoordeel dit artikel:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.