Saaie muts

Ken je dat, dat moment dat je aan zelfreflectie doet en je afvraagt: ben ik saai? Ik wel hoor. Mensen die me goed kennen denken nu waarschijnlijk: saai? Jij houdt van reizen, gebruikt maar één keer in de week je keuken, rent en vliegt van hot naar her, jij houdt ervan als het leven één groot spektakel is, waarom zou jij of jouw leven nou saai zijn? Nou dat zit als volgt…

Ik woon al bijna 12 jaar in Zoetermeer. En ik houd eigenlijk wel van de rust van Zoetermeer. Ik vind het mega praktisch dat mijn hypotheek al jaren lager is dan het bedrag dat de gemiddelde student aan huur betaalt. Dan is er namelijk alle ruimte om gekke dingen te doen zoals twee auto’s rijden of mega veel schoenen kopen. Ik hou ervan dat ik 90m2 voor mezelf heb én een afgesloten berging waar ik m’n e-bike (ik zei toch dat ik saai ben) kan stallen. Ik hou ervan dat je altijd kunt parkeren en dat je met 70 km/ uur over de rondweg kan scheuren. Ik houd ervan dat alles per auto te bereiken is en dat parkeren OVERAL zo’n beetje gratis is.

In die twaalf jaar hebben heel veel mensen mij gevraagd: “waarom woon je in vredesnaam in Zoetermeer?” Nog nooit heeft iemand tegen mij gezegd: “Zoetermeer, wat leuk!” Mensen vinden Zoetermeer maar saai. Ze zeggen dat er nooit iets te beleven is en dat de stad geen sfeer heeft. Mijn lieve vriendje zei laatst nog: “het enige dat leuk is aan Zoetermeer ben jij!”. Das dan weel weer lief hè? Maar zó saai is Zoetermeer toch ook weer niet? We hebben een mooi Stadshart en elk jaar een fantastisch Bevrijdingsfestival!

Maar de tijd dat ik Zoetermeer zal verlaten komt steeds dichterbij. Nog een maandje, dan moet ik m’n huis uit zijn. Ik ga tijdelijk in Haarlem wonen bij m’n vriendje. En ik ben ook aan het rondkijken in Haarlem. Haarlem heeft een gezellige, oude binnenstad met leuke koffiebarretjes en restaurantjes. Het strand ligt op fietsafstand. Veel minder reistijd naar m’n klanten in Amsterdam en naar Oegstgeest is het ook goed te doen. Dus ja Haarlem lijkt me wel cool. Ik word ook nu al uitgenodigd om naar bevrijdingsfestivals te gaan in Haarlem. Of andere festivals. Of te gaan stappen in Amsterdam. Lang leve Haarlem. Sinds ik roep dat ik naar Haarlem ga voel ik me een wereldwijf, een hippe stadsvrouw die met vriendinnen afspreekt in een koffiebar met een hippe barista.

Maar heel eerlijk, ik word nu al tammes van de huizenprijzen in Haarlem. Auto’s die half op de straat en half op de stoep staan geparkeerd in smalle straatjes (daar gaan m’n velgen) en het feit dat bovenwoningen geen berging hebben (waar moet ik m’n e-bike stallen dan?). Daarbij zie ik alleen maar oude huizen met oude indelingen, hop direct achter de voordeur de trap omhoog met een ienieminie balkonnetje (als je mazzel hebt). En oude huizen betekent veel onderhoud. Ik wil best in Haarlem wonen (denk ik) maar ik wil al die problematiek van de oude huizen, smalle straten en een drukke binnenstad niet. Dan maar niet hip. Ik wil ook niet naar bevrijdingsfestivals, veels te hip voor mij. Ik wil gewoon wonen in een rustige buurt. Het liefst (net als nu) in een moderner en ruimer appartementje. Een plek met voldoende parkeerruimte en een berging natuurlijk. Ik wil een plek die net zo saai is als m’n huidige huisje. Ik heb geen zorgen over lekkende daken of verzakkende constructies. Heerlijk zo’n saai, dertien-in-een-dozijn-huisje net buiten de grote stad. Ik ben er zo een die gewoon in mijn joggingbroek op de bank wil neerploffen. Heerlijk met m’n slofjes aan en een dekentje over me heen lekker tv kijken of een boekje lezen. Met een potje thee erbij. Ik wil een ruim appartementje met balkonnetje op het zuiden. Ik wil gewoon een stukje Zoetermeer in Haarlem. Ik zei het toch, ik ben zo saai als een huismuts.

 

Beoordeel dit artikel: