Over snobs & sloebers

Heb je dat ook wel eens, dat je niet weet of je nou een snob of sloeber bent? Ik heb het regelmatig de laatste tijd. Ik heb namelijk absoluut pretenties, maar heel eerlijk gezegd ben ik eigenlijk gewoon een sloeber van het eerste uur. Als snob kom ik met vrienden bij chique autodealers en kijken we naar mooie auto’s die ik zelfs als high-end loonslaaf nooit zal kunnen betalen. Dan zou ik toch echt eerst voor mezelf moeten beginnen en hopen dat ik net zo’n goede ondernemer als SEO-consultant ben. Denk het dus niet hè? Op zo’n moment ben ik toch eigenlijk gewoon een sloeber, verdwaald in de wereld van de rijken. Ik sta me te vergapen aan Lamborghini’s, Ferrari’s, Astons en een kickass Jaguartje. In mijn dromen rij ik ze allemaal. Maar ja, ik droom over wel meer mooie dingen.

Maar ik mag natuurlijk niet klagen, ik heb het goed voor elkaar met m’n wagenpark van twee auto’s voor de deur. Eentje van de baas én eentje van mezelf, een cabriooTTje voor de lol. Ja, als ik in dat ding rij ben ik een echte snob. YUP, mag je mij ook noemen, naar die naam luister ik ook. Als snob kom ik met opgeheven hoofd de Apple winkel binnen lopen en zeg dat ik wel zo’n Apple Watch wil hebben. Nog geen twee maanden later kom ik dan ook nog even een nieuwe iPhone kopen omdat-ie nou eenmaal roze is. En als snob sta ik bij de Fred wat mooie laptoptassen te bekijken en ga ik een paar honderd euro lichter de deur uit maar gewapend met waanzinnig mooie tas.

Maar heel eerlijk, eigenlijk ben ik ook gewoon maar een sloeber. Want die chique autodealers waar ik met vrienden kom, daar kom ik écht niet voor mezelf. Ik rij dan wel een TT, hij is wel alweer 13 jaar oud.
Je ziet het er niet aan af hoor, maar als de vriend waarmee ik op stap ben tegen de autoverkoper vertelt dat ik ook cabrio gek ben en een TT rijd, moet ik wel even gniffelen en hoop ik maar dat de verkoper niet doorvraagt. Dan kan ik lekker het beeld laten bestaan dat die TT minstens even chique is als die wagen waar we naar staan te kijken.
En ik koop best dure kleding, maar loop net zo makkelijk op een paar schoentjes van de Van Haren (ssst, tegen niemand zeggen!). En als ik een kleurboek voor volwassenen wil kopen, loop ik ook gewoon de Action binnen waar ik voor €0,89 zo’n boekie koop. Ow ja, natuurlijk een pakje potloden erbij (huismerk Action 30 stuks á  €1,99) en een puntenslijpertje a €0,45. Scheelt toch weer twee tientjes met ‘Het Enige Echte Kleurboek voor Volwassenen’ dat voor woekerprijzen aangeboden wordt bij de betere boekhandel. En dan hebben we het nog niet over de prijs van de kleurpotloodjes. En die mooie panty’s waar ik altijd complimenten over krijg? Die zijn dus gewoon van de Zeeman, €1,49 per stuk. Had je niet achter mij gezocht hè?

Hoewel ik me kan laten verleiden door mooie spullen en absoluut gadget-geil ben, vind ik mezelf toch wel een nuchtere Hollandse. Ik ben enorm dankbaar voor alles wat ik heb en weet dat het niet vanzelfsprekend is. Ik ben eigenlijk ook wel blij dat ik niet uit zo’n bekakte familie kom, waar het geld uit de kraan kwam stromen. Ik heb thuis altijd geleerd dat ik op school mijn best moest doen en dat ik in m’n handjes mocht knijpen als ik het later minstens even goed had als mijn ouders. En doordat ik zelf heb moeten werken, ken ik wel de waarde van geld. En ja, geld moet rollen en het liefst op mooie velgen. Maar het is dan wel míjn geld. En als het buiten regent en ik dus helemaal nieTTs aan mijn cabrio heb, kan ik tenminste lekker goedkoop kleuren in m’n nepboekje van de Action.

Beoordeel dit artikel:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.