frustration-1583655_640Opgekropte woede

Ik vind mezelf best een lief meisje. Natuurlijk, ik ben geen heilige maar ik ben verder best een brave burger. Ik sla niemand, ik bedreig niemand, ik pers niemand af. Eigenlijk doe ik geen vlieg kwaad kun je wel zeggen. Maar toen ik vandaag hoorde dat er ergens een loods was gevonden met onderdelen van gestolen Clio’s, ontdekte ik een hele andere kant van mezelf.

Leestijd: een woede-aanval van ongeveer 10 minuten

Ik dacht terug aan m’n lieve, mooie, zwarte Clio Monster. Voor velen onbegrijpelijk dat je je auto een koosnaampje geeft, maar dit bakkie was ook echt mijn Clio Monster.
Ik was al zo lang verliefd op die auto en wilde ‘m zó graag rijden. Zwart, met die mooie zwarte velgen eronder. Al in oktober had ik m’n werkgever gevraagd of er over te praten viel of ik m’n upje mocht inruilen voor een Clio. Ik kreeg terug dat we dat in januari zouden bespreken. Drie maanden viel in elk gesprek dat mensen met mij voerden het C-woord. Drie maanden lang heb ik uitgekeken naar het moment dat we het hierover zouden gaan hebben. Ik wilde mezelf niet al te gek maken, maar ik had al het idee om bij de dealer boekjes te halen en dan de fotootjes uit te knippen en op een moodboard te plakken. Toen ik begin dit jaar van mijn werkgever hoorde dat ik een Clio mocht gaan rijden was ik dan ook euforisch. Helemaal toen bleek dat de leasemaatschappij er nog een op voorraad had staan. Zwart, precies als ik wilde. Met exact de velgen die ik wilde. Diezelfde middag ben ik naar de lease gereden en heb ‘m bekeken. Om het proces te versnellen heb ik zelf het ondertekende contract langs gebracht, niets wachten op de post!

En het was liefde op het eerste gezicht. Als ik naar buiten stapte keek ik al vanaf de galerij naar beneden en werd ik blij. Ik stapte nooit in zonder naar ‘m te knipogen. Mijn Cliootje en ik waren dikke maatjes.
Dus toen ik op een ochtend over de galerij liep en m’n Clio niet meer zag staan, was ik met stomheid geslagen. Mijn liefste maatje zomaar weg. Gepikkedieft. Wie doet dat nu? Ik stond beteuterd naar de lege parkeerplek te kijken, hij was écht weg. En natuurlijk was ik verdrietig en teleurgesteld. “Het is maar een auto” zeg je dan tegen jezelf. En echt problemen heeft het niet opgeleverd, nog diezelfde dag kreeg ik van de lease een tijdelijke, vervangende Clio. Maar het was niet míjn Clio. En inmiddels rijd ik een ander super gaaf bakkie, ook een echte eye catcher dus ik ben er helemaal niet slechter van geworden. Eigenlijk dacht ik de laatste maanden dat ik verder was gegaan, dat ik over m’n verdriet heen was.

Maar toen vertelde iemand mij vandaag dat er in de regio een loods was gevonden met onderdelen van gestolen Clio’s. Ik zag meteen een grijze, verlaten loods voor me waar de onderdelen opgestapeld op elkaar lagen. Mijn liefste Cliootje, helemaal uit elkaar getrokken. Ik voelde een boosheid opkomen. Ik was niet zomaar boos maar heel boos. Waarom doen mensen dat? Waarom pikken mensen spullen die van iemand anders zijn? “Het is maar een leaseauto” zeggen we dan, maar het was wel MIJN leaseauto. Mijn monstertje. En zomaar besluit iemand MIJN auto te pikken en mee te nemen. Ongevraagd. En als ze ‘m nou nog met respect behandelen, maar nee ze trekken gewoon even al die onderdelen eruit. Hoppa. En waarom? Om het geld. Omdat ze MIJN onderdelen kunnen verkopen om geld mee te verdienen. En dan word ik een beetje misselijk. Geld is zo belangrijk geworden dat mensen geen oog meer hebben voor de ander. Zo belangrijk dat mensen zich het recht toe-eigenen om spullen te pikken. Spullen waar iemand anders hard voor heeft gewerkt of waar iemand heel blij mee is (heeeeel blij). Ja, het was allemaal verzekeringswerk, maar een vervangende Clio zou per jaar honderden euro’s duurder worden door nieuwe bijtellingsregels. En wat dacht je van het eigen risico? En van de spullen die in de auto lagen? Nieuwe Shabbies en een nieuw paar roze pumps heb ik aangeschaft. Ik kan je vertellen, die zijn ook niet gratis. Doelbewust zadelen ze mij met een lading kosten op, alleen maar omdat ZIJ rijker willen worden door van MIJ te stelen.

En op dat moment besefte ik mij dat ik ondanks dat ik geen vlieg kwaad zou kunnen doen, deze dieven eigenlijk heel hard wilde slaan. Zoals je in een film ziet, helemaal losgaan op iemand. Maar ik besefte me al snel dat ik met m’n kippenkracht geen partij zou zijn voor een Clio dief. Dus ik moest iets anders verzinnen. In gedachten bond ik de mannen in kwestie (op de een of andere manier denk ik dat het mannen zijn, vrouwen doen dat soort dingen niet) met elk ledemaat aan een paard vast en liet ze vierendelen. Maar zelfs dat beeld kon mijn boosheid nog niet wegnemen. Dus bedacht ik me dat ik ze zou brandmerken met het logo van Renault. Op hun voorhoofd. Zodat iedereen ziet dat je een dief bent. En daarna vierendelen natuurlijk, zo makkelijk kom je er niet vanaf. Maar mijn boosheid nam niet af. Misschien moest ik eerst hun vingers eraf knippen? 

Ik schrok van mijn eigen gedachtes, zit er zoveel boosheid in mij? Ja, blijkbaar wel. Ik ben namelijk écht heel boos dat mensen enkel en alleen om zichzelf te verrijken andermans spullen pikken. Ze gewoon schijt hebben aan de ander. Het interesseert ze geen reet hoe gek ik op mijn wagentje was en het interesseert ze geen reet dat ik m’n Shabbies en roze pumps ook kwijt ben. En dan gaat het hier nog maar om spullen. Wat doet het met mensen die een dierbare verloren hebben door het handelen van andere mensen? Hoeveel boosheid moeten zij wel niet ervaren? Ik vind het enorm jammer dat we als mensen zoveel schijt aan elkaar hebben. Dat het ego zó enorm belangrijk is. En juist daarom zou ik helemaal geen geweld op ze toepassen, daar wordt de wereld niet beter van. Ik heb liever dat ze op een dag beseffen wat ze een ander aandoen en dat ze fout zijn. En dat ze zich dan inzetten voor de samenleving, om die terug te betalen. Wat linksom of rechtsom kosten dit soort dingen enorm veel geld.  Maar dat is misschien te naïef, is het niet?

Noot: ik heb ondertussen contact gehad met de verzekeraar van de leasemaatschappij en die bevestigde het verhaal van de gestolen Clio’s in de loods. Het is vooralsnog niet duidelijk of mijn auto daar ook geweest is, maar ik zal volgende week even bellen met de politie of ze toevallig spullen hebben gevonden die ik als gestolen heb opgegeven. Dan weet je genoeg.

Beoordeel dit artikel:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.