Een ode aan de vriendschap

Vrienden zijn er in alle soorten en maten. Er zijn vrienden waarmee je al jarenlang bevriend bent. Een kleine groep die hards die door de jaren heen zijn blijven plakken. Ze staan voor je klaar als dat nodig is. Wateroverlast door een lekkage of door een zee aan tranen? Het maakt ze niet uit. Zij pakken de tissues, luisteren naar je en nemen je mee op sleeptouw.  Ze doen de was voor je als wasmachine stuk is. Zie je het al voor je? Mijn ondergoed bij hen aan de waslijn. Dit soort vrienden zijn priceless.

Soms word je vrienden met (oud-) collega’s. Eigenlijk ook niet raar aangezien je wellicht het grootste gedeelte van je tijd doorbrengt op je werk. Met de ene ga je een hapje eten en met de ander af en toe sporten. Met weer anderen ga je stappen en zuipen tot we kruipen. Wat nou een grens tussen werk en privé?

Heel soms heb je het geluk mensen te ontmoeten waar je meteen een klik mee hebt. Zoals afgelopen weekend toen ik op een verjaardag van een vriendin (oud-collega, toevallig hė?) haar vrienden ontmoette. Met één iemand was het snel beklonken, binnen een paar minuten vertelden we elkaar onze grootste geheimen. Gekscherend noemden we elkaar na een uur al ‘beste vriendin’ en aan het einde van het feest besloten we elkaar toe te voegen op Facebook.

Maar in een aantal gevallen duurt het wat langer voor er een vriendschap opbloeit. Soms kom je er pas na 6 jaar achter dat je met die ene persoon meer gemeenschappelijk hebt dan je denkt. Tijdens het uitoefenen van gezamenlijke hobby’s ontstaat op een zeker moment een vriendschap. Opeens ben je aan het appen, spreek je af om leuke dingen te doen et voilá een vriendschap is geboren.

Maar ik heb ook een vriendschap die door andere mensen ongewenst zou zijn, áls ze zouden weten van het bestaan ervan. Een soort van Romeo & Julia, maar dan als vrienden, een onmogelijke vriendschap dus. Dan maar in het geheim een Shakie halen bij de McDrive om jouw verjaardag te vieren?

En soms neem je vriendschappen over. Een van m’n beste vrienden heb ik uit de boedelverdeling na een verbroken relatie. De eerste ontmoeting was wat kil (“Waar heb je haar opgeduikeld dan?”), de vriendschap die is ontstaan des te hechter. Al 13 jaar houden we het vol, goed werk toch?

Maar soms eindigen vriendschappen ook tegelijkertijd met een relatie. CD van jou, CD van mij, maar dan met vrienden. Jammer, maar helaas.

En bijna iedereen verliest weleens vrienden uit het oog. Zonde eigenlijk. Daarom ga ik volgende week lunchen met een vriendin die ik al 6 jaar niet gezien heb. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en haar op een moment geappt. Het was meteen zoals vanouds gezellig, dus ik heb er zin in.

Al deze vriendschappen hebben één ding met elkaar gemeen; we hebben elkaar uitgekozen om vrienden mee te zijn. En met iedereen doe je wat anders. Vrienden om mee frietjes te eten en vrienden om mee te comazuipen. Vrienden om mee cabrio te rijden en vrienden om mee door de McDrive te gaan (om 2 uur ’s nachts). Vrienden met wie je Pokémon gaat vangen en vrienden waarmee je een foute vrouwenfilm kijkt. Vrienden met wie je gaat lunchen en vrienden waarmee je vakantieplannen kunt maken. Vrienden waarmee je naar de sauna gaat en vrienden die met jou meegaan een cabrio kopen.

Lieve vrienden, ik vind jullie geweldig. Jullie geven betekenis aan het leven. Ik wil nog lang zulke leuke dingen met jullie blijven doen!

Beoordeel dit artikel: