Geluk zit in vier wielen en foute muziek

Ik hou van foute muziek. De mensen die mij ook maar een beetje kennen, weten het maar al te goed. Ik hou van echte klassiekers en dan heb ik het niet over een liedje van The Beatles, maar muziek van een heel ander kaliber. Denk aan gouwe ouwe nummers zoals ‘Your Smile’ van Charlie Lownoise. Of wat dacht je van ‘Rainbow in the sky’ van DJ Paul. Maar ik kan ook nog steeds de Spice Girls, Backstreetboys of Westlife waarderen. En natuurlijk zing ik ze van voor tot achter voor je mee. Nee, aanhoren wil je het natuurlijk niet. Maar hé, als ik kon zingen had ik wel bij Idols op de stip gestaan. In plaats daarvan zit ik de hele dag achter een computer. Drie keer raden waar mijn talenten liggen.

Ieder mens heeft het recht om foute muziek te luisteren. En natuurlijk om net zo hard mee te zingen. Of het nou onder de douche is, op de werkvloer of gewoon in de auto. Onder de douche kan ik er wat van hoor. En m’n collega’s horen me eigenlijk ook wel vaak wat ‘zingen’. Maar de auto is de plek waar ik echt los ga. Want daar heeft helemaal niemand last van mijn herrie. De muziek staat namelijk ook echt knetterhard en ik krijg minstens zoveel volume uit m’n eigen strot. Dat kan ik mijn buren thuis niet aan doen, dus moet ik een andere plek zoeken. En in mijn ‘gewone’ auto is het nauwelijks een probleem. Gewoon een kwestie van ramen dichthouden. Dan horen mensen buiten niet heel veel meer dan een beat of wat gebounce uit mijn auto. Als ze dan op- of omkijken zien ze een meisje dat heel hard meezingt en meebeweegt en vindt iedereen het wel goed.

En ik weet eigenlijk wel zeker dat iedereen in de file hartstikke jaloers is op mij. Iedereen zou toch net zo veel lol zou willen hebben als ik op dat moment heb? De meeste mensen zitten stijf, chagrijnig, schijndood of neus-peuterend achter het stuur. Ja, dat is in mijn wagentje wel anders. Schaamte ken ik ook gewoon niet. Kijkt iemand naar binnen dan knipoog ik terug en pak m’n lipgloss als microfoon erbij. “Oh no not I, I will survive, for as long as I know how to love, I know I am still alive”. Dan snel de lipgloss wegleggen om heel hard mee te klappen. Een file kan mij eigenlijk ook niet lang genoeg duren. Autorijden is een feest en mijn feestje begint al op maandagochtend om 08.00 uur als ik in de auto stap. En hoe verder weg ik moet naar een klant, hoe langer het feest duurt.

Maar als ik in m’n cabrio zit, is het toch een ander verhaal. Met het dak open hoort iedereen het opeens hè? En dan hoort iedereen meteen wat ik dan écht luister en meezing. Dat ik inderdaad de Spice Girls op heb staan. Of nog fouter; wat dacht je van “Sweet Caroline” of “Cowboys & Indianen”? Ken je het niet? Dan ben je vast nooit op een après ski feestje geweest. Kom anders een keer naast me staan bij het stoplicht, dan hoor je het ook. Maar zodra het dak dus open gaat, ben ik me er wel pijnlijk van bewust dat ik een foute smaak heb en dat iedereen het kan horen. Pas als ik op de oprit flink het gaspedaal kan intrappen en geen mensen meer om mij heen heb gaat de muziek heel hard aan. En in de file gaat ie toch net weer wat zachter. Zou ik me dan toch een klein beetje schamen? Ach wat een onzin ook eigenlijk. Iedereen mag weten dat ik een fantastische smaak heb, wat betreft auto’s en muziek. Kom maar op mensen in de file, handen in de lucht en dansen maar!

Beoordeel dit artikel:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.