Asked and Answered

IMG_0807Het is zondagochtend en dochterlief (3 jaar) zit in de huiskamer geamuseerd een plastic ijshoorntje vol te duwen met klei, om deze vervolgens in het gezicht van haar pop te smeren. Na een kort concert van lieve smakgeluidjes, vraagt ze aan haar pop; “Lekker, hè? Zal ik er nog eentje maken?”  Dankbaar maak ik van dit moment gebruik en klap mijn laptop op de eettafel open. Al snel ben ik verdwaald in het inspiratiewoud van Pinterest als mijn oog op een interessant artikel valt. ‘End child nagging & negotiating with just 3 simple words’ kopt de titel. Clickbait of niet, het klinkt veel belovend.

Via één muisklik begeef ik me in de wereld van de Amerikaanse Amy McCready, die zichzelf ‘parenting expert’ noemt en al vele bestsellers op haar naam heeft staan. Vol bewondering begin ik het artikel te lezen en kom na een algemeen betoog over ouderschap en rechtlijnigheid bij het veelbelovende stappenplan van het ‘Asked and Answered’-concept. Amy legt uitgebreid uit hoe je een kind kunt bijbrengen dat wanneer hij/zij voor de zoveelste keer een vraag stelt die al beantwoord is, je dit af kunt doen met de drie simpele woorden “Gevraagd en beantwoord”. Hoewel deze woorden in het Amerikaans net wat lekkerder allitereren dan in het Nederlands, ben ik erg te spreken over haar theorie en uitleg. En ik ben niet de enige, blijkt wanneer ik de lovende reacties op haar artikel lees.

Helaas ben ik mijn concentratie kwijt als ik mijn dochter hoor zeggen; “Mam, ik wil een ijsje.” Nog half op mijn laptop kijkend vraag ik haar “Je hebt toch al een ijsje?” Alsof ik zojuist de meest idiote vraag heb gesteld, krijg ik de reactie; “Nee-hee, dit is een nép ijsje, ik wil een écht ijsje”. Het is nog erg vroeg in de ochtend, dus helaas dat gaat niet gebeuren.  “Anne, het is half 8 s’ochtends, we gaan nu geen ijsje eten”, is mijn reactie. Daarnaast voel ik de pedagogische behoefte om daar aan toe te voegen; “En ook hoor je zoiets niet te zeggen, maar te vràgen.” Dit wordt meteen door haar in de praktijk gebracht als ze op kinderlijke toon vraagt; “Mama, mag ik alsjeblieft een ijsje?” Hoe aandoenlijk deze situatie ook is, ik besluit voet bij stuk te houden en antwoord haar dan ook; “Nee, Anne. Nu niet”. Kennelijk was dit niet het antwoord waar ze op gehoopt had, of wilde ze het begrip ‘nu’ op de proef stellen, want nog geen milliseconde later wordt exact dezelfde vraag gesteld.

Opeens schiet me te binnen dat dit hèt moment is om de zojuist geleerde theorie in praktijk te brengen. Vol zelfvertrouwen schuif ik de eetkamerstoel naar achter, loop ik naar Anne en ga ik naast haar op m’n knieën zitten. Even voel ik mij de nieuwe Jo Frost als ik Anne vraag of ze niet al eerder gevraagd had om een ijsje. Als Anne knikt haak ik daarop in door de volgende vraag te stellen; “En had mama daar ook al antwoord op gegeven?” Anne knikt weer en ik benadruk dat dit dus al gevraagd en beantwoord is. Toch geeft ze de moed niet op en vraagt nogmaals; “Mam, mag ik een ijsje?”. “Gevraagd en beantwoord”, zeg ik op moederlijke toon. Zwijgend kijkt ze me met haar grote blauwe ogen aan. Een vlaag van opluchting giert door mijn lichaam, zodra deze stilte langer dan 2 seconden aanhoudt. In mijn gedachte bedank ik Amy McCready voor haar wijze woorden, die mijn leven hebben veranderd. Met een gelukzalig gevoel bedenk ik me dat ik nooit meer discussies zal hebben in de Albert Heijn over de eventuele aanschaf van het halve snoepassortiment. Maar helaas, ik word weer met beide benen op de grond gezet als Anne nog geen 5 seconden later roept: ‘Mam, ik wil een ijsje!’.

Beoordeel dit artikel: